Van pastel tot felroze
Roze hoort van nature bij de kleuren van de stokroos (Alcea rosea), van een zacht pastel tot diep rozerood. De gevulde roze vorm uit de Chater's Double-groep heeft dichte aren met volle, helderroze bloemen en wordt anderhalf tot tweeënhalve meter hoog. Volgens de RHS doorstaat hij ook strenge winters.
Een stokroosbloem kan tot ongeveer dertien centimeter breed worden. Omdat de aar van onder naar boven opengaat, zie je aan één stengel tegelijk knoppen, open bloemen en zaaddozen. Eén plant blijft zo wekenlang decoratief.
Zo blijft de stokroos in je tuin
Een stokroos leeft meestal maar een paar jaar, maar hij maakt veel zaad en zaait zichzelf uit. Daardoor denken veel mensen dat het een vaste plant is. Daar kun je handig gebruik van maken.
- Laat in de nazomer een paar uitgebloeide stengels staan, zodat het zaad kan rijpen en vallen. Zaad dat aan het eind van de zomer kiemt, bloeit vaak het jaar erna al.
- In het voorjaar komen er zaailingen op. Dun ze uit, zodat elke plant ruimte heeft en er lucht tussen het blad kan.
- Een zaailing heeft niet altijd dezelfde kleur als de moederplant, omdat stokrozen van verschillende kleuren onderling kruisen. Een roze plant kan zo een lichtere of donkerdere nakomeling krijgen.
Een zonnige, beschutte plek en grond die water goed doorlaat, houden de plant gezond. Een luchtige aanplant en het wegnemen van oud blad beperken stokroosroest. De RHS raadt aan de planten om de paar jaar te vernieuwen; zelf uitgezaaide planten doen dat vaak al voor je.
Combinaties en bestuivers
Een roze stokroos past bij uitstek in een boerentuin, samen met ridderspoor, ooievaarsbek en witte margrieten. In een smal geveltuintje tegen de gevel doet hij het ook goed, mits hij zon krijgt. Enkele, open bloemen worden druk bezocht door bijen, hommels en vlinders en zijn voor bestuivers een betere keuze dan sterk gevulde bloemen, waar insecten moeilijker bij het stuifmeel kunnen.
Wie huisdieren heeft, kan gerust roze stokrozen planten: de ASPCA zet Alcea rosea bij de niet-giftige planten.
