Van blauw naar roze
De hoge tuinridderspoor stamt grotendeels af van Delphinium elatum, een soort uit de gematigde streken van Azië en het oosten van ons werelddeel. In het wild draagt die plant blauwe of paarse aren van zo'n 1,8 meter. Door kruisen en selecteren kwamen daar roze, crème en witte tinten bij. Bekende reeksen zijn Magic Fountains, Pacific Giant, New Millennium en Aurora, waarin vaak meerdere kleuren voorkomen.
Roze rassen met een RHS-onderscheiding
De RHS gaf onder meer deze roze rassen de Award of Garden Merit:
- 'Sweethearts': rozeroze met een wit oog, tot ongeveer 2,5 meter.
- 'Rosemary Brock': roze met een bruin oog, ongeveer 1,5 meter.
- 'Rosy Future': roze met een wit en zwart oog, ongeveer 1,2 meter.
- 'Foxhill Nina': lichtroze met een wit oog, ongeveer 1,5 meter.
- 'Our Deb': lichtroze met een bruin oog, ongeveer 1,5 meter.
Verzorging
- Geef ridderspoor een beschutte plek in de volle zon en diepe, voedzame grond die goed afwatert.
- Bind de hoge stengels op tijd vast; zonder steun knakken de zware aren bij wind of regen.
- De plant is winterhard tot ongeveer min twintig graden.
- Ridderspoor is gevoelig voor echte meeldauw. Plant niet te dicht op elkaar, zodat het blad snel opdroogt.
- Draag handschoenen als je snoeit of de plant verplaatst.
Een roze aar staat in een groot boeket mooi tussen witte rozen en pioenen, of in de border naast blauwe ridderspoor en zilverblad.
Giftigheid
Ridderspoor is in alle delen giftig. Volgens ASPCA veroorzaken de diterpeenalkaloïden bij honden, katten en paarden verlamming van zenuwen en spieren. Verschijnselen zijn onder meer verstopping, koliek, kwijlen, spiertrillingen, stijfheid en zwakte. In ernstige gevallen kan het dier niet meer opstaan, krijgt het stuiptrekkingen en kan het overlijden aan hart- of ademhalingsfalen.
Paarden laten de plant meestal staan zolang er genoeg ander voer is. Ook voor mensen is ridderspoor gevaarlijk.
