Wit was er al vanaf het begin
De wilde lathyrus van Sicilië bloeit paars, maar een witte vorm werd al vroeg gekweekt. Toen veredelaars aan de slag gingen, waren er nog maar een handvol kleurvormen, en wit was daar een van. Een witte lathyrus is dus geen moderne vondst, maar een kleur die al sinds de eerste tuinen bestaat.
Witte lathyrus speelde ook een rol in de geschiedenis van de genetica. De Britse geneticus Reginald Punnett gebruikte lathyrus om te onderzoeken hoe twee erfelijke factoren samen een kleur kunnen opleveren. Twee zuiver witte lijnen gaven bij kruising nakomelingen met gekleurde bloemen, omdat elke ouder een ander ontbrekend stukje meegaf.
Witte cultivars met een RHS-onderscheiding
De Britse Royal Horticultural Society gaf deze witte rassen de Award of Garden Merit:
- 'Dorothy Eckford', een oud ras van ongeveer 1,9 meter met een middelsterke geur.
- 'White Supreme', tot circa 2,3 meter en sterk geurend.
- 'Aphrodite', met zo'n 1,5 meter wat lager en eveneens sterk geurend.
- 'Bramdean', ongeveer 1,8 meter, met een sterke geur.
- 'Cathy', rond de 2 meter, middelsterk van geur.
Vind je de geur het belangrijkst, kies dan een ras dat als sterk geurend te boek staat. De verschillen tussen rassen zijn groot.
Wit in een zomerboeket
De bloemen van witte lathyrus zijn licht en vaak gegolfd, waardoor ze grote bloemen als rozen en pioenen wat zachter laten ogen. Ook in een klein glas, zonder ander groen, vult een bosje witte lathyrus al een hele kamer met geur. Witte bloemen worden traditioneel geassocieerd met bruiloften, en lathyrus past goed in tafelstukjes voor een zomerfeest.
Omdat de bloemen in de vaas maar een paar dagen mooi blijven, kun je ze het beste zo dicht mogelijk bij het feest snijden.
Kort over de verzorging
Zet de plant in de volle zon tegen een rek of gaas en pluk vaak, want rijpe peulen remmen de bloei. Bruine randjes zie je op wit meteen, dus verwijder verwelkte bloemen en ververs het vaaswater regelmatig. Zaad en peulen zijn giftig en niet om te eten.
