Wit, en verder niets
De gewone margriet heeft altijd witte lintbloemen rond een helder geel hart; andere kleuren komen in de natuur niet voor. Een bloemhoofdje telt 15 tot 40 witte stralen en is meestal 2 tot 7,5 centimeter breed. De stengel is weinig of niet vertakt en groeit uit een korte, vertakte wortelstok. Margrieten houden van zonnige plekken en schrale grond.
In te voedzame grond worden ze door andere planten overgroeid, dus bemesten is niet nodig.
Zo herken je hem
Verschillende witte bloemen lijken op de margriet:
- De grote margriet (Leucanthemum × superbum) heeft veel grotere bloemen en staat vooral in borders.
- Het madeliefje (Bellis perennis) is veel kleiner en blijft op de hoogte van het gazon.
- Kamille heeft kleinere hoofdjes en fijn verdeeld, bijna draadvormig blad. De margriet heeft juist gesteelde, getande wortelbladeren.
Wit in de vaas
Een bos witte margrieten is eenvoudig en zomers. Ze passen bij korenbloemen, klokjes en grassen, of gewoon alleen in een kan. Pluk of snijd de stelen 's ochtends als het nog koel is en zet ze meteen in water. Ververs het water om de paar dagen en snijd de stelen dan een stukje bij. Witte bloemen worden traditioneel geassocieerd met eenvoud en een nieuw begin; daarom zie je margrieten ook in luchtige bruidsboeketten.
Het bekende spelletje hoort er natuurlijk bij: blaadje voor blaadje pluk je af, terwijl je zegt 'hij houdt van mij, hij houdt niet van mij'. Omdat het aantal stralen per bloem verschilt, is de uitkomst nooit te voorspellen.
Margrieten in je eigen tuin
In een bloemrijk grasland of een natuurlijke tuin is de margriet op zijn plaats. Maai een hooilandje pas na de bloei, zodat de plant zaad kan zetten. Wil je niet dat hij zich overal uitzaait, knip dan de uitgebloeide hoofdjes weg.
Giftig voor huisdieren
Volgens de ASPCA zijn margrieten giftig voor katten en honden. Mogelijke gevolgen zijn braken, diarree, overmatig kwijlen, slechte coördinatie en huidirritatie.
